Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, olay örgüsünü II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'ne taşır. Dört güçlü adam (Bir Dük, Bir Başpiskopos, Bir Yargıç ve Bir Başkan), genç erkek ve kızları kaçırarak uzak bir malikaneye kapatır ve onlara 120 gün boyunca sistematik bir işkence, aşağılama ve cinsel şiddet uygular.

Film, bir korku veya şiddet gösterisi olmaktan ziyade, iktidarın, faşizmin ve tüketim toplumunun yapısal şiddetinin soğuk ve mesafeli bir alegorisidir. Pasolini, seyirciyi rahatsız edici görüntülerle yüzleştirirken, asıl amacı basit bir şok etkisi yaratmak değil, otorite, itaat ve insan doğasının karanlık yönleri üzerine derin bir sorgulama başlatmaktır. Oyunculuklar, karakterlerin duygusuz ve mekanik tavırlarını vurgulayacak şekilde kasıtlı olarak teatral ve soğuktur, bu da şiddetin bürokratik ve rasyonel yönünü öne çıkarır.

Pasolini'nin yönetmenliği, filmi üç bölüme (Cehennem Çemberleri) ayırarak Dante'ye bir gönderme yapar ve kompozisyonlar genellikle resimsel bir dikkatle düzenlenmiştir. Seyirciyi pasif bir konumda tutan uzak çekimler, olan bitene tanıklık etme hissi verir. 'Salò', izleyiciden çok şey talep eden, rahatsız edici ama aynı zamanda sanatsal bütünlüğü yüksek bir filmdir. İktidar mekanizmalarının, sapkınlığın ve insanlığın sınırlarına dair cesur ve acımasız bir portre çizen bu film, sadece izlenmesi değil, üzerine düşünülmesi gereken bir sinema deneyimidir. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamlanan bu eser, onun en kişisel ve en sert sosyal eleştirisi olarak kabul edilir.