Bernardo Bertolucci'nin yönettiği 1972 yapımı 'Last Tango in Paris', sinema tarihinin en çok tartışılan ve etkili filmlerinden biridir. Film, karısının intiharıyla sarsılan, yas tutan Amerikalı bir adam olan Paul (Marlon Brando) ile nişanlı genç bir Fransız kadın olan Jeanne (Maria Schneider) arasında, Paris'te isimsiz bir dairede başlayan tutkulu, karmaşık ve yıkıcı bir ilişkiyi anlatır. İkili, birbirlerinin gerçek kimliklerini ve geçmişlerini paylaşmamak, ilişkilerini sadece fiziksel dürtülere dayandırmak üzere sessiz bir anlaşma yapar.

Marlon Brando, Paul rolüyle sinema tarihine geçen, ham ve savunmasız bir performans sergiler. Karakterinin acısını, öfkesini ve çaresizliğini benzersiz bir yoğunlukla aktarır. Maria Schneider ise Jeanne karakterinin masumiyet, merak ve isyan dolu yolculuğunu ince işçilikle yansıtır. İkili arasındaki kimya, ekranı adeta yakıp kavurur.

Bertolucci'nin yönetmenliği, görsel bir şiirdir. Vittorio Storaro'nun muhteşem görüntü yönetimi, Paris'in gri ve kasvetli atmosferini, karakterlerin iç dünyalarının bir yansıması haline getirir. Film, yas, yalnızlık, cinsellik, özgürlük ve varoluşsal boşluk gibi temaları, geleneksel anlatı yapılarını zorlayarak irdeler. Seyirciyi rahatsız eden, düşündüren ve sorgulatan bir deneyim sunar.

'Last Tango in Paris', sadece bir aşk veya cinsellik filmi değil, insan ruhunun karanlık dehlizlerine yapılan cesur bir yolculuktur. Yetişkin izleyicilere hitap eden bu sinema şaheseri, oyunculuk, yönetmenlik ve anlatım gücüyle neden izlenmesi gerektiğini kanıtlıyor. Döneminin çok ötesinde bir film olarak, günümüzde de etkisini ve tartışılırlığını korumaktadır.